UFO – Phenomenon (1974)

Phenomenon

UFO – angielski zespół hardrockowy działający z krótką przerwą od 1969 roku, miał duży wpływ na rozwój wielu późniejszych kapel rockowych i metalowych. Nagrali 20 studyjnych albumów (licząc EP-kę Ain’t Misbehavin’ z 1988 roku), a ostatni z nich – Seven Deadly ukazał się pod koniec lutego 2012 roku. W tym okresie przez zespół przewinęła się masa znanych muzyków, ale nie przeszkadzało to w kolejnych nagraniach i trasach koncertowych. UFO wylądowało nawet w zeszłym roku w warszawskiej Progresji i muszę przyznać, że panowie ciągle dają radę, mimo że niektórym członkom zespołu bliżej już do siedemdziesiątki! 

Trzeci album grupy, Phenomenon okazał się kamieniem milowym dla tego zespołu, który przez kilka lat szukał właściwego stylu wydając w tym czasie dwie płyty: debiutancki „UFO 1” oraz „UFO 2: Flying” zawierający muzykę z pogranicza space rocka, zresztą adekwatną do nazwy zespołu. Do pracy nad trzecim albumem został zaproszony młody gitarzysta Michael Schenker. Okazało się to strzałem w dziesiątkę, gdyż niespełna 19-letni Niemiec odcisnął wyraźny ślad na Phenomenon. Po opuszczeniu Scorpions nagrał z nowymi kolegami pięć najważniejszych albumów UFO.

Już pierwszy utwór Oh My z nieskomplikowanym refrenem ujawnia jego wielki talent. Chociaż trwa niecałe dwie i pół minuty słychać w nim odcięcie się od poprzedniego kosmicznego stylu grupy. Schenker równie dobrze wypada w balladach (Crystal Light, Space Child), które są silnym punktem zespołu. Sam natomiast skomponował instrumentalny Lipstick Traces. Na albumie znalazły się również dwa koncertowe killery UFO – Doctor, Doctor oraz Rock Bottom. Ten pierwszy to jeden z najbardziej znanych utworów zespołu, coverowany nawet przez Iron Maiden (strona B singla Lord of the Flies) z charakterystycznym gitarowym wstępem. Drugi natomiast stanowi świetną bazę do improwizacji na koncertach (często rozrastał się do ponad dziesięciu minut ze względu na porywające solówki Schenkera). Phenomenon uzupełniają: lekki i przyjemny Too Young to No, akustyczno-elektryczny Time on My Hands, Queen of the Deep z ekspresyjnym śpiewem Mogga i ciekawą solówką Schenkera oraz Built for Comfort autorstwa znanego bluesmana Williego Dixona.

PS Remaster z 2007 roku zawiera dodatkowe sześć utworów z epoki: dwie wersje wcześniej niepublikowanego Sixteen, ponadczterominutową wersję Oh My, singel Give Her the Gun wraz z jego stroną B – Sweet Little Thing, oraz koncertową wersję Doctor, Doctor nagraną w czerwcu 1974 roku w studiu BBC Radio 1.

 
Na zachętę:

UFO – Rock Bottom (Live 1978)

 

  1. Oh My (2:28)
  2. Crystal Light (3:48)
  3. Doctor Doctor (4:13)
  4. Space Child (4:01)
  5. Rock Bottom (6:32)
  6. Too Young to No (3:10)
  7. Time on My Hands (4:12)
  8. Built for Comfort (3:01)
  9. Lipstick Traces (2:21)
  10. Queen of the Deep (5:44)

 

Phil Mogg – wokal

Michael Schenker – gitara

Pete Way – bas

Andy Parker – perkusja

 

1 Comment

  1. moj brat mnie tym katowal,pamietam jak sie podniecal kapela ufo…tak mi wpadlo to w oko

Comments are closed.

© 2015 Frontier Theme