RIVERSIDE – Love, Fear and the Time Machine (2015)

Love, Fear and the Time Machine

Jest rok 2015. Riverside są już rozpoznawani wśród miłośników rocka w Polsce i Zachodniej Europie. Nie muszą już niczego udowadniać, o czym świadczy wydany właśnie w tym roku szósty album studyjny – Love, Fear and the Time Machine. Jasna okładka, bardziej optymistyczne teksty, wielkie plany na podwójną trasę koncertową po naszym kraju, wszystko idzie ku dobremu. Paradoksalnie jednak z wydaniem przez wielu uważanej za najlepszą płytę zespołu wiąże się również największa tragedia we historii Riverside…

Tym razem zespół odszedł nieco od brzmień typowych dla klasyków progresywnego rocka, a inspiracją stały się takie grupy, jak: a-ha, The Cure i Depeche Mode. Określenie „zespół” jest jednak w tym przypadku trochę nadużyciem. Całość materiału skomponował bowiem Mariusz Duda, któremu w zupełności zaufali pozostali członkowie zespołu. Lider zespołu miał wszystko dokładnie przemyślane, przez co nie było miejsca na indywidualne odjazdy Michała Łapaja czy Piotra Kozieradzkiego. Mimo to powstało bardzo spójne dzieło, trwające dokładnie godzinę i posiadające w tytule sześć słów (poprzednie miały cztery – ADHD i pięć – SONGS).

Pierwszy raz fragmenty Love, Fear and the Time Machine można było usłyszeć podczas Metal Hammer Festival w Katowicach, gdzie Riverside występował jako drugi od końca, przed Dream Theater. Zespół zaprezentował wtedy dwa premierowe utwory – Lost (Why I Should be Frightened by a Hat?) oraz Discard Your Fear, które zostały bardzo ciepło przyjęte przez publiczność. Pierwszy z nich otwiera album Love, Fear and the Time Machine i jest oznaką optymizmu pojawiającego się na płycie. Drugi natomiast jest jego wizytówką, jak sam określił Mariusz. Dzięki muzycznym rozwiązaniom nawiązującym zarówno do lat 70., jak i 80., znakomicie nadaje się na promocję albumu. Zaskakujący jest #Addicted, który po charakterystycznym basowym wstępie przekształca się w przebojowy numer (dociążony od czasu do czasu gitarą Grudzińskiego) z progresywną końcówką i tekstem poruszającym jeden z ulubionych wątków Mariusza – zagubienia jednostki w dzisiejszych czasach, tym razem uzależnionej od internetowych „like’ów”.

Początki twórczości muzycy Riverside przywołują rozbudowanym utworem Saturate Me, w którym pojawia się praktycznie wszystko, co najlepsze w stylu zespołu. Długie formy (w tym przypadku ok. 7 minut) pojawiają się na Love, Fear and the Time Machine również za sprawą Under the Pillow oraz Caterpillar and the Barbed Wire, który zwraca uwagę znakomitą narastającą częścią kończącą utwór. W środku płyty następuje krótkie wyciszenie w postaci Afloat, ale najlepsze dopiero przed nami – ponadośmiominutowy Towards the Blue Horizon to rock progresywny w najlepszy wydaniu, co nie uszło uwadze jury na Prog Magazine’s Progressive Music Awards 2016 w Londynie, które przyznało nagrodę dla Riverside za najlepszy utwór. Tematyka tej kompozycji łączy się z tekstami z akustycznego Time Travellers. Mariusz wspomina w nich swoje dzieciństwo i przedstawia nostalgię za dawnymi beztroskimi czasami:

Let’s go back to the world

That was 30 years ago

And let’s believe this is our time

Album kończy Found (The Unexpected Flaw of Searching) – według lidera zespołu bardzo optymistyczny utwór ukazujący, że życie jest cudowne:

Oooh, it’s a lovely life

You have gone so far

Don’t give it up

Czasami jednak potrafi rzucać niespodziewane kłody pod nogi…

PS W nocy z 20 na 21 lutego 2016 roku, przed swoimi 41. urodzinami, z powodu zatoru płucnego zmarł Piotr Grudziński. Ten dzień zakończył pewną epokę w historii Riverside. Zespół nie wyruszył w drugą część „Time Machine Tour” i uczcił pamięć o swoim przyjacielu roczną żałobą. Na szczęście muzycy nie poddali się i na 25 oraz 26 lutego 2017 roku zaplanowali dwa koncerty w warszawskiej Progresji, które zapowiadają się jako szczególne, tym bardziej, że odbędą się już z nowym gitarzystą w składzie.

 

Na zachętę:

Riverside – oficjalny teledysk do Found (The Unexpected Flaw of Searching)

 

  1. Lost (Why I Should be Frightened by a Hat?) (5:52)
  2. Under the Pillow (6:47)
  3. #Addicted (4:52)
  4. Caterpillar and the Barbed Wire (6:56)
  5. Saturate Me (7:08)
  6. Afloat (3:11)
  7. Discard Your Fear (6:42)
  8. Towards the Blue Horizon (8:09)
  9. Time Travellers (6:42)
  10. Found (The Unexpected Flaw of Searching) (4:03)

 

Mariusz Duda – wokal, bas, gitara akustyczna, ukulele

Piotr Grudziński – gitara elektryczna

Piotr Kozieradzki – perkusja

Michał Łapaj – instrumenty klawiszowe, organy Hammonda

 

© 2015 Frontier Theme